Anna Klejzerowicz - "List z powstania"

Bez przeszłości nie ma teraźniejszości i przyszłości. Przeszłość wpływa na to, co jest teraz i na to, co dopiero będzie. Doskonale wiedziała o tym Julia Stryjewska - jedna z bohaterek książki Anny Klejzerowicz "List z powstania" - oraz jej bliscy. 

Julia od czasu, kiedy była małą dziewczynką, żyła wspomnieniami z przeszłości. Ich cienie towarzyszyły jej na co dzień, gdy kładła się spać, kiedy wstawała rano i gdy szła do pracy. Julia nie zapomniała... 

Nie zapomniała o swoich rodzicach, którzy zginęli w czasie trawiącej Warszawę pożogi Powstania Warszawskiego. Nie zapomniała też i o Hance, swej starszej siostrze, po której w czasie walk wszelki ślad zaginął. Jednak tak jak ze śmiercią swoich rodziców w pewnym stopniu się pogodziła, tak nie mogła pogodzić się z brakiem wieści o Hannie, ślicznej młodej kobiecie o jasnych włosach, zaplecionych w warkocz.

Życie w niewiedzy bardzo boli. Czasami tak bardzo, iż jest się w stanie zrobić wszystko, co tylko możliwe, by go uśmierzyć. Lekarstwem na ból stała się dla Julii chęć poznania prawdy o losach, które przypadły w udziale jej siostrze. Wszelkimi dostępnymi sobie sposobami starała się natrafić na jakikolwiek ślad jej dotyczący. Misja, jaką w swoim mniemaniu miała do wypełnienia, po pewnym czasie przerodziła się w obsesję, którą zaszczepiła najpierw w swym mężu Januszu, a następnie przekazała córce Mariannie. 

Przeszłość nie pozwala spokojnie spać. Przeszłość bywa niebezpieczna, a prawda, jaką skrywa, bywa okrutna. Za jej odkrycie płaci się bardzo wysoką cenę, czasem najwyższą z możliwych. Przekonała się o tym Marianna, córka Julii. Kobieta od dziecka karmiona złudzeniami pragnęła zrozumieć, co się stało we wrześniu czterdziestego czwartego roku. Nie wiedziała tylko, ile cierpienia przysporzy jej zaznajomienie się z prawdą...

"List z powstania" to bodaj najlepsza książka Anny Klejzerowicz, jaką przeczytałam. Duszna, mroczna, wciągająca - to według mnie najtrafniejsze słowa, którymi można ją określić. Zachłysnęłam się tą powieścią, wciągnęła mnie w wir zagadek oraz niedomówień.

Mimo że w "Liście z powstania" pierwsze skrzypce odgrywa tajemnica oraz jej wpływ na wszystkich bohaterów, autorka równie silnie zaakcentowała w swej powieści epokę PRL-u. Migawki z tego okresu pozwoliły mi wyobrazić sobie, jak wyglądało życie w czasach socjalizmu.

Najnowsza książka Anny Klejzerowicz to wspaniale napisany kryminał, w którym nic nie jest takie, jakie wydaje się być, a pozornie niezwiązane ze sobą wątki prowadzą do zaskakującego finału.

Z całego serca polecam!

Anna Klejzerowicz - "Córka czarownicy"

Małgosia Czapek, którą poznałam w książce pod tytułem "Czarownica", ma już dwadzieścia dwa lata. Na co dzień jest pilną studentką weterynarii. Gdy jednak nadchodzą wakacje, zapomina o studenckich obowiązkach, i ich część spędza u swoich przybranych rodziców - Michała i Ady. To właśnie oni zaopiekowali się Małgosią, gdy jako sześcioletnia dziewczynka została na świecie całkiem sama.

Tym razem czas pobytu Małgosi u Michała i Ady nie będzie przypominał sielanki, ponieważ zepchnięte w głąb świadomości wspomnienia z przeszłości upomną się o swoje prawa.

Przyznam, że jestem trochę rozczarowana "Córką czarownicy". Wynika to przede wszystkim z faktu, że spodziewałam się sielskiej opowieści o życiu na wsi (bardzo lubię takie historie i wcale się tego nie wstydzę), gdy tymczasem "zaserwowano" mi kryminał.

Choć fabuła książki wyjaśnia bardzo dużo faktów z przeszłości Małgosi (między innymi to, dlaczego przestała mówić), to całość powieści wydała mi się mało przekonująca, ale uczciwie muszę przyznać, że jej początek naprawdę mnie zainteresował.

Mimo mojego krytycyzmu nie zrażajcie się proszę, bo może ktoś inny, ktoś z Was, odnajdzie w "Córce czarownicy" to, czego mnie w niej zabrakło.

Mężczyzna po przejściach, kobieta z przeszłością, czyli "Czarownica" mnie zaczarowała

"Czarownica" to moje drugie spotkanie z twórczością Anny Klejzerowicz, pisarki związanej z Trójmiastem. Pierwsze dotyczyło zapoznania się z treścią kryminału pod tytułem "Cień gejszy". Po jego przeczytaniu wiedziałam, że gdy tylko ukaże się jakaś kolejna ciekawa powieść autorstwa Pani Klejzerowicz, to z chęcią po nią sięgnę.

W "Czarownicy" czytelnik ma okazję zaznajomić się z życiem Michała, czterdziestokilkuleniego rozwodnika, który za namową przyjaciół postanawia przenieść się na wieś. W miejscowości, której nazwa nie została określona, Michał poznaje tajemniczą kobietę. Z miejsca nadaje jej miano Czarownicy, gdyż kobieta ma rude włosy i jakąś magnetyzującą siłę w sobie, z pomocą której przyciąga do siebie mężczyznę. Losy tych dwojga splatają się z losami Małgosi, kilkuletniej dziewczynki, która przeżyła już więcej, niż niejeden dorosły człowiek.

Jak potoczy się ta historia? Dlaczego Małgosia nie mówi i z jakiego powodu Michał ochrzcił ją Dzieckiem Lasu? Jaki smutek przygnał na wieś rudowłosą Adę? Odpowiedzi na te pytania otrzymacie po przeczytaniu "Czarownicy". Powieść tę polecam Wam tym bardziej, że jest ona zupełnie inna od kryminału "Cień gejszy", o którym wspomniałam kilka linijek wyżej. "Czarownica" jest bowiem książką, z jakiej przebija miłość do ludzi i naszych "braci mniejszych".

Być może niektórzy stwierdzą, że jest to historia, jakich napisano już wiele. A jednak to właśnie ona, a nie książki reklamowane jako superbestsellery pozwoliła mi na trzy wieczory przenieść się w całkiem inny świat, pozwalając z dziecięcą naiwnością uwierzyć na nowo, że dobrzy ludzie pojawiają się na drodze naszego życia w chwili, gdy najbardziej tego potrzebujemy.

*

Opowiem Wam jeszcze, co przydarzyło mi się dzisiaj na ulicy. Kiedy spoglądałam na wystawę z ubrankami dla maleńkich dzieci, z przeciwnej strony podeszła jakaś Pani, żeby wejść do tego samego sklepu. Kiedy się do niej odwróciłam, powiedziała do mnie, że mam anielską twarz. Zaczęła mówić też, jaka śliczna i urocza ze mnie dziewczynka. Kiedy powiedziałam, że jestem już kobietą i przyznałam się do swojego wieku, ta kobieta rzekła, że wyglądam tak, jakbym miała piętnaście lat. Na koniec życzyła mnie i mojej Mamie wszystkiego dobrego.

Wypowiedziane przez tę kobietę słowa były według mnie niezwykle miłe. Mówiono mi już, że jestem ładna, że z moją urodą powinnam opędzać się od mężczyzn, ale, tego, że wyglądam jak anioł, jeszcze nikt mi nigdy  nie powiedział. Chociaż, że nim jestem, to zdążyłam usłyszeć całkiem niedawno od A.

*

Bardzo bym też chciała podziękować Dorocie za komentarz pozostawiony pod postem o 1 % podatku. Zauważyłam go dopiero dziś. DZIĘKUJĘ.