Lili St. Crow - "Inne anioły"

Dru Anderson ma szesnaście lat i jak każda dziewczyna w jej wieku powinna umawiać się na randki i po kryjomu całować się z chłopakami. Powinna, ale wcale tego nie robi, bo od długiego czasu zajmuje się zupełnie czymś innym - pomaga swemu ojcu tropić i zabijać demony. W wykonywaniu tej niełatwej "profesji" pomaga jej dotyk, dar, którym została obdarzona. 

Prawdziwy Świat, świat, w którym żyją istoty nadnaturalne, takie jak na przykład wilkołaki nie robi na nastolatce żadnego wrażenia. Wręcz dziwi się, że zwyczajni ludzie nic o nim nie wiedzą. Mimo różnych dziwnych rzeczy, które widziała, czuje się bezpiecznie, bo jej ojciec, Dwight Anderson, twardy, szorstki człowiek, mimo wszystko się o nią troszczy. 

Pewnego dnia przychodzi jednak taka chwila, kiedy ojciec Dru "ginie", tropiąc jednego ze stworów i nastolatka zostaje sama. Jest przy niej tylko Graves, chłopak noszący czarny trzepoczący płaszcz, którego dziewczyna poznała w szkole i przypadkowo wplątała w problemy Prawdziwego Świata. Jak sobie oboje poradzą? Czy Dru pozna tajemnicę, którą przez lata przed nią skrywano, w obawie o jej życie oraz bezpieczeństwo?

Po książkę "Inne anioły" Lili St. Crow sięgnęłam, bo chciałam przeczytać coś całkiem innego, niż moje ulubione powieści obyczajowe, ale, szczerze powiedziawszy, nie była to dobra decyzja. "Inne anioły" są bowiem książką "płaską", o której pewnie niedługo zapomnę. Książką jedną z wielu, która stanowi pokłosie opowieści o wampirach, takich jak "Zmierzch" S. Meyer. 

Mamy tu klasyczny trójkąt: ona jedna, tajemnicza, samotna i ich dwóch, jeden bardziej przystojny i męski od drugiego. Poza tym Autorka wrzuciła do swojej opowieści wszystkie dziwne stwory, jakie chyba tylko przyszły jej na myśl: gigantyczne szczury i karaluchy, płonącego psa, wilkołaki, djampiry...

Lubię sobie czasami poczytać książkę o świecie nadprzyrodzonym, choć czynię to niezwykle rzadko, a ilość tego typu lektur, z którymi miałam dotąd styczność, można prawdopodobnie policzyć na palcach jednej ręki. Po drugą część cyklu "Inne anioły" już raczej nie sięgnę. 

Czekam za to na moment, w którym w Polsce ukaże się druga część cyklu "Wróżbiarze" Libby Bray (przynajmniej mam taką nadzieję, że się ukaże). Powieść Bray miała przynajmniej klimat, cudowny klimat lat trzydziestych, który wprost uwielbiam i bardzo ciekawą tajemnicę, która nie została jeszcze rozwiązana i pozostawiła we mnie duży niedosyt po lekturze.

Cassandra Clare -"Diabelskie maszyny" - tom I. "Mechaniczny anioł"

Dziewiętnastowieczny Londyn, który powstał w wyobraźni Cassandry Clare pełen jest dziwnych mrocznych istot. Niczym niecodziennym nie wydaje się tam obecność demonów, czarownic oraz wampirów. Z nimi wszystkimi walczą Nocni Łowcy, Nefilim, potomkowie aniołów i ludzkich kobiet.

Do tego posępnego, pełnego niebezpieczeństw miasta pewnego majowego dnia przybywa Amerykanka, szesnastoletnia Tessa Gray. Młoda dziewczyna chce zamieszkać w Londynie ze starszym bratem, Natanielem, który opłacił jej bilet na statek.

W porcie zamiast niego Tessa zastaje Mroczne Siostry, które obiecują jej, że wkrótce spotka się z Nate'm. Niestety tak się nie staje, a "panna Gray" wpada w pułapkę zastawioną przez panią Dark i panią Black. Czarownice pożądają tajemniczego daru, którym obdarzona została szesnastolatka. Więzioną w Mrocznym Domu dziewczynę uwalniają Nocni Łowcy. W tym właśnie momencie Tessa styka się ze światem, o którym wcześniej nie miała pojęcia i zdaje sobie sprawę, że, chcąc nie chcąc, jest jego częścią.

"Mechaniczny anioł" to prequel trylogii "Dary Anioła". Nie czytałam tego cyklu, więc bardzo ciężko było mi pojąć, o czym tak naprawdę opowiada wspomniany "Mechaniczny anioł. Akcja powieści toczy się dość wolno, co dodatkowo działało na jej niekorzyść. Dopiero pod koniec uległo to zmianie, a ja czytałam książkę z prawdziwym zainteresowaniem, niepewna, co wydarzy się na kolejnej stronie.

Utwór Cassandry Clare stanowi z pewnością pokłosie popularności "Zmierzchu" S. Meyer oraz innych tego typu dzieł. Skierowany jest przede wszystkim do nastoletniego czytelnika, lecz i tym starszym może przypaść do gustu, pod warunkiem, że nie czuje oporu przed lekturą tego rodzaju "mrocznych" książek.

Richard Paul Evans - "Zimowe sny"

W "Zimowych snach" Richard Paul Evans przedstawia historię Josepha Jacobsona, mężczyzny, który ma liczne rodzeństwo: jedenastu braci i jedną siostrę. Braciom Josepha nie podoba się, iż to właśnie on cieszy się największym zaufaniem ojca i jest przez niego faworyzowany. Dzieje się tak z powodu snów, które śni Joseph, a które niemal zawsze się sprawdzają. Zazdrość, którą czują, sprawia, że postanawiają uknuć intrygę. Doprowadza ona do tego, że JJ., chcąc ochronić przed więzieniem swego brata Bena, wyjeżdża do Chicago, wypędzony z rodzinnej agencji reklamowej.

Joseph zabiera do Chicago tylko najpotrzebniejsze rzeczy i wspomnienia o Ashley, swojej byłej dziewczynie, która wcale nie okazała się taka, za jaką Joseph ją uważał. O trudnych przeżyciach pomaga mu zapomnieć praca u Leo Burnetta, dużej chicagowskiej agencji reklamowej,  i April, którą poznał w jednym z barów, znajdujących się w pobliżu jego miejsca zamieszkania.

Historia Josepha Jacobsona ma swoje źródło w biblijnej przypowieści o śniącym prorocze sny Józefie, który z powodu zazdrości swoich braci został sprzedany do niewoli.

Nota na okładce książki informuje, że "Zimowe sny" będą szczególne dla polskiego czytelnika, gdyż Evans pisał tę powieść podczas swej podróży po Polsce, co zaowocowało tym, że "zawarł w niej wiele polskich wątków".

Dla mnie ta książka wcale taka wyjątkowa nie była, a te "polskie wątki" to powielanie raczej niepochlebnych stereotypów o Polakach mieszkających w Chicago. Nie wiem, czy każdy odniesie takie wrażenie jak ja, ale moje było negatywne. Poza tym tych wątków nie było aż tak znowu wiele.

Samą historię czyta się dość szybko, czego zasługą jest z pewnością nieskomplikowany język, a i fabuła jest prosta, choć momentami bardzo nieprawdopodobna.

Dużo osób zachwyca się książkami Evansa, a ja sama mam co do tej powieści mieszane uczucia, choć o całej twórczości wypowiadać się nie będę, bo lektura "Zimowych snów" była moim drugim spotkaniem z nią. (Książka "Obiecaj mi" - już nawet dobrze nie pamiętam tytułu, bardzo mi się nie podobała. Pamiętam, że nie doczytałam jej do końca...).

O tym, czy przeczytać tę powieść, zdecydujcie sami.

Sarah Jio - "Jeżynowa zima"

Czy wiecie, jak to jest, gdy w maju, który powinien kojarzyć się z wiosną w pełnym rozkwicie, nagle z nieba spada śnieg? Ja nigdy czegoś takiego nie przeżyłam i byłabym pewnie tym faktem mocno zaskoczona, tak samo jak zaskoczona jest Claire Aldridge, kiedy pierwszego maja budzi się rano i widzi, że Seattle przykrył biały jak mleko puch.

Claire Aldridge, główna bohaterka powieści Sarah Jio, jest jedną z dziennikarek w "Heraldzie", gazety wydawanej w Seattle przez rodzinę jej męża. Jeszcze rok temu Claire była bardzo szczęśliwą kobietą, teraz jednak bardzo dużo się zmieniło. Nie ma już Claire radosnej, cieszącej się życiem, jest za to ta zmagająca się z poczuciem straty.

By zapomnieć o osobistej tragedii, dziennikarka zaczyna interesować się śnieżycą, która w maju 1933. roku nawiedziła Seattle oraz wydarzeniami, które się wówczas rozegrały. Jeżynowa zima w niezwykły sposób łączy losy Claire i rodziny jej małżonka z życiem Very Ray, matki, która nigdy nie straciła nadziei, że jej synek żyje.

Claire zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, że tylko wtedy, gdy rozwiąże zagadkę zniknięcia trzyletniego Daniela w jej życiu wszystko zmieni się najlepsze.

"Jeżynowa zima" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Sarah Jio. Uważam je za naprawdę bardzo udane.

Akcja powieści rozgrywa się w dwóch osiach czasowych. Wydarzenia, które śledzi czytelnik opisywane są z perspektywy dwóch bohaterek - Claire i Very, co lepiej pozwala zrozumieć wszystko to, co się wydarzyło. Niezwykła atmosfera lat 30. XX wieku, czasy prohibicji, wielki kryzys światowy, potęgujący różnice międzyklasowe - to jest to, co mnie interesuje i o czym bardzo lubię czytać.

Niewielkie rozmiary książki i dynamicznie rozgrywająca się akcja spowodowały, że "Jeżynową zimę" przeczytałam szybko i z dużym zainteresowaniem.

Polecam!

Carolyn Egan - "Teraz i zawsze"

"Teraz i zawsze" to opowieść o tym, że nigdy nie wolno tracić nadziei na drugą szansę od losu.

Maia i Steven są młodym, kochającym się małżeństwem. Owocem ich związku jest kilkuletni synek Josh. Żyją sobie spokojnie, przezwyciężając mniejsze i większe kryzysy, które mają miejsce w każdej rodzinie. Nie przeszkadzają im jednak one w byciu szczęśliwymi i cieszeniu się sobą nawzajem.

Szczęście to przerywa wieść o chorobie nowotworowej Mai, która po kilku latach doprowadza do śmierci kobiety.

Steven i Josh zostają sami. Sami muszą oswoić nowo zastaną rzeczywistość. Nauczyć się żyć bez żony i bez mamy. Nie jest to rzeczą łatwą, nawet mimo tego, że Maia starała się przygotować na swoje odejście zarówno Stevena, jak i Josha, gdyż do takich momentów po prostu przygotować się nie można.

Każdy dzień staje się dla nich swoistym Mount Everestem do przejścia. O przyszłości nie myślą. Jeszcze nie wiedzą, że "tuż za rogiem" czeka na nich druga szansa. Nad ich życiem bowiem czuwa Maia, która mimo tego, że życie jakie znamy my, skończyło się dla niej, to jest obok nich.

Powieść "Teraz i zawsze" wydała mi się zaskakująco prostą powieścią. Prostą w konstrukcji, języku oraz fabule. To właśnie ta "prostota" pozwala na przeżywanie wydarzeń i emocji, z którymi muszą mierzyć się bohaterowie.

W prostocie tkwi delikatność i piękno tej powieści. Mnie się ona bardzo podobała, mimo szalenie trudnego tematu. Myślę, że Autorka zdołała go udźwignąć, bo przecież niełatwo jest pisać o radzeniu sobie ze stratą i samotnością. Carolyn Egan się to jednak udało, przynajmniej w moim mniemaniu.

K. A. S. Quinn - Kroniki Tempusu, tom I - Królowa musi umrzeć

Lubię czasem przeczytać sobie książki przeznaczone dla młodzieży albo dla dzieci, wszak z dobrych książek nigdy się nie wyrasta i nieistotne jest to, do iluletniego odbiorcy są one kierowane.

Pozycja "Królowa musi umrzeć" porusza stary jak świat temat podróży w czasie. Jak już zapewne wiecie, ja z reguły nie czytuję książek o tematyce fantastycznej, jednakże do tej przyciągnęła mnie zarówno okładka, jak i opis umieszczony na jej odwrocie. Sugerował on bowiem, iż akcja powieści rozgrywać się będzie w XIX stuleciu, które wprost uwielbiam, choć zupełnie nie wiem czemu.

Wydarzenia przedstawione w książce istotnie rozgrywały się w XIX wieku, a ściślej rzecz biorąc, w okresie panowania królowej Wiktorii i jej małżonka, księcia Alberta. Do czasów pełnych nowych odkryć i intensywnego postępu technologicznego przeniosła się Katie, bodajże jedenastoletnia Amerykanka żyjąca w XXI wieku. W jednej chwili leżała pod łóżkiem we własnym pokoju, w następnej natomiast kuliła  się pod kanapą w pałacu Buckingham. Pod kanapą tą, dziewczynkę znalazła Alicja, jedna z córek królowej Wiktorii.

Alicja wraz ze swym przyjacielem Jamiem O'Reillym próbuje dociec w jaki sposób i z jakiego powodu Katie przekroczyła granice czasu, przybywając tym samym do XIX stulecia.

Choć książkę przeczytałam w miarę szybko, to nie uważam jej za szczególnie interesującą. Szczerze powiedziawszy, biorąc ją do ręki, byłam przekonana, że intryga będzie znacznie ciekawsza, a tocząca się akcja - dynamiczniejsza.

Spodziewałam się, że znacznie szerzej opisane będą zwyczaje oraz sposób życia Anglików żyjących w XIX wieku. Wprawdzie przewijały się one przez kartki książki, ale jak dla mnie było ich zdecydowanie za mało. To z jednej strony. Z drugiej zaś "Królowa musi umrzeć" jest książką przygodową i ma na celu do przekazania coś zupełnie odmiennego, niż typowa powieść historyczna, a poza tym, nie należy zapominać o tym, że jej głównymi odbiorcami mają być dzieci.

Zastanawiam się, co jest powodem tego, że opisywana w tym poście książka niespecjalnie przypadła mi do gustu? Może ja już jednak wyrosłam z książek tego rodzaju? (Byłoby to swoistym zaprzeczeniem stwierdzenia, które napisałam w pierwszym akapicie). A może jednak ta książka naprawdę nie jest tak interesująca, jak mogłoby się to początkowo wydawać?

Jeśli będą kolejne części "Kronik Tempusu" raczej po nie nie sięgnę. Czy przeczytać pierwszy ich tom, musicie ocenić sami.

Czytaliście "Wróżbiarzy"? Ja przeczytałam!

Pamiętam, że około dwa lata temu czytałam dwie części trylogii "Mroczny Sekret", autorstwa Libby Bray, i że powieści te przypadły mi do gustu, mimo iż szczególną wielbicielką literatury z elementami fantastycznymi bądź paranormalnymi raczej nie jestem.

"Wróżbiarze" utrzymani są w podobnej konwencji, co "Mroczny Sekret", jednak podobali mi się dużo bardziej. Mogę nawet śmiało powiedzieć, że lektura tej książki wręcz mnie pochłonęła!
Nie wiem dlaczego, ale mam szczególny sentyment do powieści, których akcja rozgrywa się w latach 20. i 30. dwudziestego wieku. Tak właśnie było we "Wróżbiarzach".

Evie O'Neil została wysłana do Nowego Jorku, do swego wuja Williama Fitzgeralda, z powodu skandalu, jaki przy współudziale siedemnastolatki wybuchł w jej rodzinnym mieście Zenith w stanie Ohio. Pobyt w Nowym Jorku staje się dla młodej dziewczyny spełnieniem jej najskrytszych marzeń. Jest tak do momentu, gdy stolicą Stanów Zjednoczonych zaczyna wstrząsać seria tajemniczych zbrodni. Nie wiadomo kim jest tajemniczy zabójca, zabierający poszczególne części ciała swoich ofiar, i piętnujący je tajemniczymi symbolami. Sprawą zaczyna interesować się Evie, posiadająca pewien szczególny dar, oraz jej wuj, kustosz Muzeum Niesamowitości.

Czy Evie rozwikła Zagadkę Pentaklowego Zabójcy, i powód, z jakiego nawiedzają ją dziwne sny z udziałem nieżyjącego brata?

"Wróżbiarze" nie są według mnie romansem paranormalnym. Pozycję tę określiłabym jako powieść grozy dla młodzieży. Lubię książki "z tajemnicami", więc ta szczególnie przypadła mi do gustu. Mimo ponad sześciuset stron tekstu nie nudziłam się choćby przez moment. Akcja powieści toczyła się wartko, a kolejne jej rozdziały przybliżały mnie jako czytelniczkę do rozwiązania zagadki. Dodatkowym atutem był prosty w odbiorze język, który dodawał treści książki lekkości.

Lektura "Wróżbiarzy" to również okazja do zaznajomienia się z obrazem Nowego Jorku w latach 30. XX wieku, choć niektóre miejsca bądź fakty historyczne Autorka opracowała dla potrzeb powstającej książki. Są tam nocne kluby, w których nielegalnie pije się alkohol, rewie, na których półnagie tancerki czarują widzów wymyślnymi układami, błyszczące sukienki i kapelusiki bez ronda. Jest wolność i przeświadczenie o tym, że "jutro należy do mnie". Z drugiej strony we "Wróżbiarzach" można zetknąć się również z poczuciem samotności, wynikającym z faktu, że ludzie boją się wszystkiego, co jest "inne", wszystkiego czego nie znają.  Lektura ta dostarczyła mi bardzo dobrej rozrywki, czułam się jak detektyw szukający rozwiązania skomplikowanej zagadki.

Z niecierpliwością będę czekać na kolejną część historii Evie oraz jej przyjaciół.